جشن تولد بماند برای بعد از پیروزی

هفدهم فروردین می‌توانست روز بادکنک‌ها، کیک و شمع‌های روشن باشد؛ روز خنده‌های کودکانه و آرزوهای کوچک. اما این دختر کوچک، در میان مردم ایستاد و نشان داد که گاهی قلب یک کودک، بزرگ‌تر از همه جشن‌های دنیا می‌شود. او جشنش را به تعویق انداخت، نه از سر اندوه، بلکه از سر احترام؛ احترام به رهبر شهیدی که نامش در دل‌ها زنده است و به کودکانی که آسمانی شدند.

آن دست‌نوشته کوچک، تنها چند جمله بود، اما در حقیقت پرچمی از ایمان و همدلی را بالا برد. گویی می‌گفت: «ایران تنها یک سرزمین نیست؛ خانواده‌ای است که شادی‌هایش را با هم جشن می‌گیرد و غم‌هایش را با هم به دوش می‌کشد.»

و روزی خواهد رسید که همین دختر کوچک، شمع‌های تولدش را با لبخند روشن کند؛ در روزی که پیروزی و آرامش در کوچه‌های ایران جاری باشد. آن روز، جشن او فقط جشن یک تولد نخواهد بود؛ جشن ایستادگی ملتی خواهد بود که حتی کودکانش هم معنای عشق به وطن را می‌دانند.

✍ فرحزاد جهانگیری
شهرستان سلسله/لرستان۱۸ فروردین ۱۴٠۵