دلنوشته جذاب و خواندنی یک آزاده از اسارت و رهایی

به گزارش پایگاه خبری سلسله آنلاین دلنوشته های آزاد ه سر افراز وطن حاج امیر محمد امیری

هر لحظه ترس از پشیمانی صدام بعثی و بازگشتمان به زندان های رژیم بعث بر وجودمان سایه می‌افکند و می‌پنداشتیم شاید هنوز هم در چنگال سرنوشت اسیر بمانیم، اما با ورود به مرز ایران همه‌ی آن دلهره‌ها به یک‌باره از بین رفت.

بسم الله الرحمن الرحیم

گرامیداشت سالگرد ورود آزادگان سرافراز به وطن

۲۶ مردادماه ۱۳۶۹ ، روزی است که در تاریخ ما حک شده و به یادمان می‌آورد که چگونه ظلم و اسارت نتوانست محبت و عشق ما به وطن را از ما بگیرد . این تاریخ یادآور پایانی بر لحظه لحظه‌های سخت چندسال اسارت در غربت و پایان شکنجه‌های جسمی و روانی بعثیان عراقی است. در آن زمان ، ما زندانیان جنگ و درد ، مسیر طولانی و پرپیچ و خم آزادی را آغاز کردیم .

هنگامی که خبر آزادی از سوی صلیب سرخ در اردوگاه رومادی ۱۰ به گوش‌مان رسید ، گویی جانی دوباره در ما دمیده شد . لحظه‌ای بود که دنیای ما به دو نیم تقسیم شد : پیش از آزادی و پس از آن. شگفتا ! خنده و گریه ، شادی و غم ، امید و تردید ، همه در قلب‌مان در هم آمیخته شده بودند .

سفر به سوی مرز ایران ، سفری پر از ترس و شوق بود . هر قدمی که برمی‌داشتیم ، بار سنگینی از امید رهایی و دلهره بازگشت به وطن را بر دوش‌مان حس می‌کردیم . آیا واقعاً به سرزمین‌مان بازخواهیم گشت؟ آیا هنوز قلب‌مان برای دیدن خانواده‌هایی که سال‌ها از آغوش آن‌ها دور بودیم ، تند می‌زند یا خیر؟

نزدیک شدن به مرز‌، دلهره‌ای دوچندان بر دل‌هایمان نشاند . هر لحظه، ترس از پشیمانی صدام بر وجودمان سایه می‌افکند و می‌پنداشتیم شاید هنوز هم در چنگال سرنوشت اسیر بمانیم . اما با ورود به مرز ایران ، همه‌ی آن دلهره‌ها به یک‌باره از بین رفت. صدای شادی مردم ، صدای دلنشینی بود که به گوش‌مان رسید و دل‌های‌مان را پر از عشق و امید کرد . چهره‌های آشنا و نو، با لبخند و اشک در چشمان‌شان، ما را در آغوش کشیدند . این لحظات ، فراتر از کلمات می‌رفت ، گویی تمام دردهایی که کشیده بودیم ، با یک آغوش محو شده بود .

شب در قرنطینه مرز ، سرازیر شدن معاینه‌های پزشکی و دریافت لباس‌های جدید به ما شرمنده تواضع کرد . بر زمین سجده شکر کردیم ، شکرگزاری نه تنها برای آزادی ، بلکه برای برگشت به خانه و به آغوش خانواده‌مان ، به آنجا که عشق و محبت در آن جریان داشت . ما دیگر اسیر نبودیم ؛ ما آزادگان سرافراز بودیم که زنجیرها را پاره کرده و با دلی شاد و فرشته‌گون به سمت وطن می‌رفتیم .

شوری دل در انتظار دیدن عزیزان و خانواده ، بعد از سال‌ها دوری و رنج، در دلمان شعله‌ور بود . ۲۶ مردادماه ، یادآور آغاز دورانی نو، دورانی سرشار از امید و عشق به سرزمین‌مان بود . سیر در آن لحظات ، نه تنها یک سفر فیزیکی ، بلکه یک سفر روحی و احساسی به سمت آزادی و بازگشت به خانه است .

امروز ، در گرامیداشت سالگرد ورود آزادگان سرافراز‌، با افتخار به یاد می‌آوریم که هیچ ظلم و اسارتی نمی‌تواند عشق به وطن را از میان ما بردارد . این روز نماد ماست ؛ نماد صبر، امید و پیروزی بر تاریکی . روزی که به ما آموخت هرگز نباید امید را از دست بدهیم .

👈 به امید سلامتی مقام معظم رهبری امام خامنه‌ای عزیز و آزادگان سرافراز سراسر میهن اسلامی